Konijntjes terug bij mijn ouders

Door het drukke leven als mama heb ik niet veel tijd meer om hier te komen bloggen.  Maar nu wordt het toch dringend tijd dat ik even een update doe! 

Intussen wonen we in ons nieuwe huisje sinds maart.  In april zijn de konijntjes terug naar huis gekomen.  Eindelijk!  Ik miste mijn twee kapoentjes al erg hoor!  Maar door het drukke leven van een mama met een baby/peuter in huis kon ik Joske en Juulleke niet meer zo veel aandacht geven als vroeger.

Vooral Joske had het erg moeilijk en zat er vaak triestig bij.

Ze was ook met haar gezondheid erg op de sukkel.  Na verschillende dierenartsconsultaties kwam er nog steeds geen verbetering in!  Toen ik eind juli haar poepje nog eens aan het wassen was om de resterende mest te verwijderen, stootte ik plots op een wonde die volledig krioelde van de maden.  Verschrikkelijk gewoon!  Ik was helemaal in paniek.  Wat moet dat beestje afgezien hebben!  We hebben een dierenarts van wacht opgetrommeld want het was natuurlijk weekend.  Die heeft haar al een wondspoeling gegeven en de maden verwijderd. 

Op zondag ben ik dan voor de zekerheid naar de konijnenarts in Eppegem gereden met Joske want ik had er geen goed oog in.  Maden zijn bij konijntjes meestal dodelijk.  Die dierenarts was heel lief en heeft Joske grondig onderzocht.  We waren er met de maden blijkbaar erg snel bij en de kans dat ze daarbovenop zou komen was reel.  Oef!  Nog een spuitje Bayrtil-antibiotica en een dosis mee voor thuis zou moeten volstaan.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om de dierenarts eens grondig naar de poten van Joske te laten kijken.  Want ze strompelde en viel de laatste weken constant.  Onze dierenarts vond niks speciaals maar wat blijkt nu: Joske heeft artrose in haar linkerschoudertje waardoor dat beest moet vergaan zijn van de pijn.  Ook daar voor kreeg ze medicatie mee.  Verder bleken haar achterpootjes volledig kapot te zijn waardoor ze natuurlijk nog eens zo moeilijk kon stappen…hoe zou je zelf zijn als je velleke helemaal open zou liggen?? 

Voor het velleke van haar pootjes moeten we nog steeds terramicine huidzalf smeren, maar ze genezen goed!  De artrose blijkt onder controle en is fel verbeterd.  En het probleem met de maden is gelukkig volledig van de baan!  De konijntjes zijn nu alletwee terug kerngezond en vrolijk!  Ze eten goed, drinken goed, zijn nieuwsgierig en speels.  Wat moet een konijnenbaasje nog meer hebben?! 😉

Uiteindelijk heb ik na lang twijfelen ingestemd met het voorstel van mijn mama om de konijntjes terug naar haar te brengen.  Zij is ook stapelzot op deze twee kapoenen en ze krijgen er alle aandacht die ze nodig hebben.  Zo kan ik meer tijd steken in ons opgroeiend peutertje en ik kan natuurlijk op bezoek bij mijn nijntjes zoveel ik maar wil!

Voorlopig is dit dus de beste oplossing en we zien wel wat de toekomst brengt! 😉

Reacties zijn gesloten.