Rond Pasen was hij ziek geworden; iets wat eerst een gewone banale infectie leek. Maar dat was het uiteindelijk niet, want het bleef maar aanslepen. Vele onderzoeken en puncties later, bleek dat hij vocht had in de borstkas. Er zijn dan nog extra onderzoeken gebeurd, waaronder een HCM onderzoek, maar gelukkig was dat negatief (dat is nl een genetisch bepaalde ziekte en als Kansas dat had, kon het heel goed zijn dat ook de broertjes en zusjes HCM zouden hebben of nog zouden krijgen). Het bleek uiteindelijk ideopathische longfibrose te zijn, een heel zeldzame ziekte die trouwens ook bij mensen kan voorkomen. Deze aandoening zorgt ervoor dat de longen compleet verharden waardoor ademhalen uiteindelijk onmogelijk wordt. Het ergste is ook dat ideopathische longfibrose niet alleen onverklaarbaar is (ze weten tot vandaag nog steeds niet precies wat er de oorzaak van is), maar ook onbehandelbaar. Er is dan ook besloten om kleine Kansas te laten inslapen, om hem van een verdere lijdensweg te sparen.
Ik ben er momenteel zelf helemaal van onder de indruk, heb zowel Willow als Indy hier al extra veel knuffels gegeven en heb zo'n dubbel gevoel momenteel. Aan de ene kant ben ik natuurlijk blij dat het met onze coontjes goed gaat, maar aan de andere kant ben ik ontzettend droevig en heb ik toch ook wel even een paar traantjes moeten laten. Het was immers een van mijn favorietjes uit het nest...
